Sarmaşık

Taş heykel hayata gözlerini açtığında etrafında ne olup bittiğine dair hiçbir fikri yoktu... Bildiği tek şey, büyük bir insan ile küçük bir insanın hırpalandığıydı. Bunun üzerine taş heykel hemen harekete geçti ve saldırganları dehşet içinde arkalarına bile bakmadan kaçırdı. Küçük insan ona teşekkür edip adını sordu. Bir adı yoktu. Bunun üzerine ufaklık, "Sana Sarmaşık diyeceğim," dedi. O sırada gövdesi boylu boyunca sarmaşıklarla kaplı olan yaratık, bu ismi biraz fazla bariz bulsa da küçük insanın hatırına bozuntuya vermemeye karar verdi. İnsanlar, minnettarlıklarını gösterebilmek için Sarmaşık'ı evlerine davet etti, Sarmaşık da peşlerine takıldı. O gece pek çok şey öğrendi: Ailenin soyadının Arroyo, ufaklığın adının Sophia olduğunu, tabaktaki o enfes lezzete "mofongo" dendiğini... Fakat en önemlisi, onlara saldıranların "Mendoza Çetesi" olduğunu ve Arroyo'lar gibi iyi insanların canını yaktıklarını öğrendi. Arroyo ailesinin Sarmaşık'ı bağrına basmasının üzerinden on sekiz yıl geçti. Sarmaşık bu süre zarfında Mendoza Çetesi'ni çökertmeyi ve Spanish Harlem'i onların pençesinden kurtarmayı kendine hayat gayesi edindi. Ne var ki ömrünüzü neredeyse yirmi yıl boyunca tek bir amaca adadığınızda o hedefe ulaştıktan sonra ne yapacağınızı pek kestiremezsiniz. Sarmaşık şimdi hayatında ilk kez Spanish Harlem'in dışına çıkmaya, kendi adaletini dağıtmanın ötesinde dünyanın ona neler sunabileceğini görmeye hazırlanıyor.